تازه های کتاب در ایران  - بخش نهم- آذر ماه  139۵ 

 

نسرین پورهمرنگ

 

تانگوی شیطان/

لسلو کراسناهورکایی/ترجمه‌ی سپند ساعدی/انتشارات نگاه/ ۲۸۸ صفحه

   رمان تانگوی شیطان نوشته لسلو کراسناهورکایی نخستین بار در مجارستان منتشر شد و توانست توجه مخاطبان ادبیات داستانی را به خود جلب نماید. نویسنده‌ی این رمان لسلو کراسناهورکایی، علاوه بر رمان نویسی، به نوشتن فیلمنامه نیز می‌پردازد و به واسطه‌ی نوشتن آثار طولانی و پیچیده و پرابهام، کارهای او را با آثار فرانتس کافکا و سامئل بکت مقایسه کرده‌اند.

تانگوی شیطان به تازگی با ترجمه‌ی سپند ساعدی توسط انتشارات نگاه منتشر و راهی بازار نشر شده است.

لسلو کراسناهورکایی رمان تانگوی شیطان را در سال ۱۹۸۵ منتشر کرد و البته همان زمان به شهرت رسید. اما این رمان در سال ۲۰۱۲ به انگلیسی ترجمه شد. در سال ۱۹۹۴ بلا تار، فیلمساز مجاری با همکاری کراسناهورکایی با اقتباس از این رمان فیلمی هفت ساعته ساخت که با استقبال خوب مخاطبان روبه‌رو شد.

در قسمتی از این کتاب چنین آمده است: بعضی چون سوارکاران بر صندلی‌هایی با روکش چرم مصنوعی قرمز نشسته‌اند، گوشی تلفن در یک دستشان است و فنجانی قهوه که بخار از آن بلند می‌شود در دست دیگرشان. در سرتاسر اتاق زنانِ پا به سن گذاشته‌ای که به چوب جارو می‌مانند پشت ماشین تحریرهایشان نشسته‌اند و با انگشت به دکمه‌ها نوک می‌زنند.

 

يادداشت‌هايي درباره كافكا/

تئودور آدرنو/ ترجمه‌ی سعيد رضواني/ نشر اگه/ ۹۸ صفحه

بارزترین منش آدرنو در نقد آثار هنری باور به این نکته است که هنر مدرن نقدی است به تمام جلوه‌های زندگی مدرن و به ویژه خردباوری مدرنیته. بنابراین همزمان این نظریه‌پرداز اصلی مکتب فرانکفورت درعین اینکه از ناقدان سرسخت مدرنیته است او را باید در ردیف مدافعان مدرنیسم هنری قرار داد.

آدرنو معتقد بود که هنر همواره بیانگر فشارهایی است که از جانب نهادها و سنت‌ها به هنرمند و اثر هنری وارد می‌شود. اما هنرمند این فشارها را در پیکر تضادهایی که هیچگاه حل شدنی نیستند اشکار می‌سازد. آدرنو اگرچه در زمینه ی فلسفه و مسائل اجتماعی آثاری را تالیف کرده است اما عمده شهرت وی به واسطه ی آن دسته از متونی است که به نقادی آثار فرهنگی از جمله موسیقی و رمان پرداخته است.

معمولاً در نقد آثار آدرنو او را مدافع فرهنگ والا و منتقد فرهنگ توده یی می‌دانند. هرچند که فرهنگ والا و پست در تقابل با یکدیگر در یک کل به هم پیوسته از معنای وجودی برخوردارند. البته نمی‌توان انکار کرد که همدلی آدرنو با هنر آوانگارد مدرنیستی بیش از هنر توده گرا یا عامه‌پسند بود که وی آنها را محصولی از صنعت فرهنگ‌سازی می‌دانست.

آدرنو در بررسی آثار کافکا، به نکاتی توجه می کند که به قول وی دسته‌بندی را دشوار می‌سازند و از همین‌رو سزاوار دقت و توجه بیشتری می‌باشند. او در خلال بحث‌هایش دوگانه‌هایی را پیش می‌کشد که نشان می‌دهند نمی توان اثار کافکا را ذیل مکتبی خاص گنجانید. آدرنو با بنیامین همنظر است که آثار کافکا نمادهایی هستند که نمی‌توان کلیدهایی برای گشایش درهای آن پیدا کرد. واژگان در ابتدا همان چیزی هستند که به نمایش گذاشته شده‌اند، اما از پی این نمایش می‌توان به سراغ معناهایشان رفت... آدرنو تا بدانجا در پی معناها پیش می‌رود که از خود نویسنده‌ هم درمی‌گذرد و معناهای صاحب اثر را نیز برخطا می‌داند.

آدرنو در نقدش از کافکا جهانهای متکثری را به نمایش می‌گذارد که شاید هریک بتوانند بخشی از سپهر فکری کافکا را تفسیر نمایند و شاید هم تمام این تفسیرها با منطق خواننده‌ی کتاب هماهنگی نداشته باشند.          اما تنوع در بُعدهای نگرشی آدرنو به کافکا نزد کمتر صاحبنظری دیده می‌شود.

 

قصه‌های آقای خاص/

لائو ما / ترجمه‌ی سحر توکلی/ نشر داستان/ ۱۰۰ صفحه

   لائو ما نام هنری پروفسور ماجونجی، یکی از نویسندگان سرشناس و معاصر کشور چین است. لائو ما نویسنده‌یی پرکار است که تاکنون آثار متعددی به ویژه در زمینه‌ی داستان کوتاه به نگارش درآورده است. برخی از آثار او به زبان‌های مختلفی از جمله مغولی، گرجی، ارمنی، آذری، ترکی و سوئدی ترجمه شده است. لائو ما کار نویسندگی را از سال ۱۹۹۰ آغاز کرد و علاقه‌ی او نیز به‌طور عمده معطوف به نگارش داستان کوتاه یا داستانک بوده است. برخی از داستان‌های او را در زمره‌ی بهترین داستان‌های کوتاه قرن بیست‌و یکم می‌دانند. نگرش او طنزگونه و درعین حال انتقادی می‌باشد. اگرچه این طنز و نقد را با رنگ و بویی دراماتیک درهم آمیخته است. سبک نگارشی این نویسنده‌ی چینی مخاطبان فراوانی را از داخل و خارج از کشورش به سمت اثار وی جذب کرده است.

کتابی که با عنوان قصه‌های اقای خاص به فارسی ترجمه و منتشر شده است توسط نویسنده‌ی کتاب به فارسی ترجمه شده است و مترجم ایرانی آن را از روی ترجمه‌ی انگلیسی به فارسی ترجمه کرده است. این کتاب در مجموع حاوی ۱۸ داستان کوتاه می‌باشد که نویسنده با طنز خاصی که در سایر اثارش نیز به چشم می‌خورد به نقد فضاهای دانشگاهی در جامعه‌های معاصر پرداخته است.