تازه های کتاب در ایران  - بخش ششم - شهریور ماه  1393 

 

نسرین پورهمرنگ

  

خانه‌ی سکوت/

اورهان پاموک/ ترجمه‌ی مریم طباطبایی‌ها/ انتشارات پوینده/

رمان خانه سکوت نوشته‌ی نویسنده‌ی سرشناس اهل ترکیه؛ اورهان پاموک است. این رمان روایتگر زندگی سی ساله ی یک خانواده‌ی اهل ترکیه است که خاطرات آن از زبان مادربزرگ 90 ساله ی خانواده و دستنوشته های پدربزرگ همین خانواده روایت می‌شود.

این رمان در 32 فصل به نگارش درآمده است و مترجم آن را به زبان محاوره ترجمه کرده است.

در بخشی از این رمان چنین می‌خوانیم:به سمت همسرش چرخید و شروع کرد به تعریف اینکه فاروق دوست دوران کودکیش بوده. آخر هم بدون دست دادن و فقط با تکان دادن سر از هم جدا شدیم. الان حتماً از دوران بچگی خودش برای همسرش تعریف می‌کنه، از من هم حرف می‌زنه؛ از اینکه تو بچگی چطور اون‌ها رو برای صید ماهی کفال می‌بردم و احتمالاً همان موقع، بچه از مامانش می‌پرسه: بابا چرا این مرد این قدر کوچولواِ؟ قدیما می‌گفتند چون مادرش اونو قبل از اینکه ازدواج بکنه به دنیا آورده و دلیل کوتولگی‌اش همینه. سیتکی ازدواج کرده، فاروق خان هم ازدواج کرده اما بچه‌دار نشده، اما مادر من کاملاً برعکس فاروق‌خان، به دلیل بچه‌دار شدن توسط خانوم بزرگ به روستا فرستاده شد.

اورهان پاموک، نویسنده و روزنامه‌نگار سرشناس اهل ترکیه است که ب دلیل آثار نقادانه‌ای که بر سبک زندگی سنتی مردم ترکیه و زندگی اجتماعی مردمان آن نوشته است، موفق به دریافت جایزه ی نوبل ادبیات در سال 2006 شد.  او نخستین نویسنده ی ترک تباری است که موفق به دریافت جایزه‌ی نوبل ادبیات شده است. تاکنون آثار او به بیش از 56 زبان دنیا ترجمه شده است.

وی پیش از دریافت جایزه‌ی نوبل، اظهارات جنجال‌برانگیزی علیه سیاست‌های دولت کشورش و کشتار کُردهای این کشور و نسل‌کشی ارامنه در سال‌های ابتدایی جنگ جهانی اول ابراز داشته بود که واکنش سخت ملی‌گرایان را درپی داشت و به دنبال آن در سال 2005 شکایت‌هایی از او صورت گرفت.

پاموک در مصاحبه‌ای با نشریه سوئسیی Das Magazin گفت سی هزار کرد و یک میلیون ارمنی در این کشور کشته شده‌است. تقریباً هیچکس جرأت نمی‌کند اسمی از آن ببرد. اما من این کار را می‌کنم.

از جمله آثار پاموک می‌توان به آقای جودت و پسران، خانه‌ی سکوت، قلعه‌ی سفید، کتاب سیاه، چهره‌ی پنهان، زندگی تازه،نام من سرخ، برف،استانبول: شهر و خاطره ها، چمدان پدرم (دفترخاطرات) و موزه‌ی معصومیت اشاره کرد.

 

 شادکامان دره قره‌سو/

علی محمد افغانی/ انتشارات نگاه/ 800صفحه

شادکامان دره قره‌سو عنوان رمانی است از علی محمد افغانی؛ نویسنده‌ی سرشناس ایرانی مقیم آمریکا که اینک به چاپ نهم رسیده است.

آقای افغانی این رمان را نخستین‌بار در سال 1345 به نگارش درآورد و انتشارات امیرکبیر آن را منتشر ساخت.

این رمان اثری عاشقانه با پس‌زمینه‌ی اجتماعی است که حوادث آن در اواخر حکومت رضا شاه پهلوی و اوایل به سلطنت رسیدن محمدرضا شاه است.

شخصیت اصلی این رمان پسری 19 ساله به نام بهرام است که در روستایی کوچک زندگی می‌کند. پدر او به دستور بدیع‌الملک‌خان (از شخصیت‌های رمان) مشغول ساختن سدی روی رودخانه قره‌سو در کرمانشاه است. بهرام که دلباخته سروناز، دختر بدیع‌الملک است، به دیدار پدرش می‌رود. این دو بارها همدیگر را ملاقات می‌کنند و شایعاتی هم درباره ارتباطشان سر زبان‌ها می‌افتد. بدیع‌الملک خان از دادن دستمزد پدر بهرام خودداری می‌کند و از سوی دیگر نامادری سروناز همه‌ی تلاش خود را برای نرسیدن سروناز به وصال محبوبش انجام می‌دهد. در نهایت سروناز پنهانی به عقد بهرام درمی‌آید و با خانواده‌ی او به تهران فرار می‌کند، اما این وصال آغازگر اتفاقاتی تازه و دردناک است.

 علی‌محمد افغانی در ۱۱ دی‌ماه ۱۳۰۳ در کرمانشاه به‌دنیا آمد. وی خالق رمان معروف شوهر آهو خانم است که برخی نظریه‌پردازان آن‌را از نخستین رمان‌های مدرن فارسی می‌دانند. وی که هم‌اکنون در ایالات متحده آمریکا زندگی می‌کند، اثار اخیرش را به زبان انگلیسی منتشر کرده است.

  

دو نمایش‌نامه از ژرژ پرک/

ترجمه‌ و تالیف زهره ناصحی/ نشر قطره/ 220 صفحه

ژرژ پرک؛ رمان و نمایشنامه‌نویس فرانسوی است که پیش از این فقط یک رمان با عنوان چیزها آنهم در سال 47 به‌وسیله‌ی احمد سمیعی ترجمه و انتشارات فرانکلین آن را منتشر ساخته بود. ساختار زبانی دشوار آثار این نویسنده ی فقید و تفاوت سبک هریک از کارهای او با کار دیگرش سبب شده تا مترجمان کمتر به سراغ آثار او بروند.

او از خانواده‌ای لهستانی تبار در حومه‌ی کارگر نشین پاریس به‌دنیا آمد. پدر پرک در دوران جنگ جهانی دوم داوطلبانه به خدمت ارتش فرانسه رفت و در سال ۱۹۴۰ در اثر اصابت گلوله درگذشت. در سال ۱۹۴۱ مادرش که برای حفظ زندگی فرزندش به‌خاطر تبار یهودی شان دچار هراس شده بود فرزندش را به دهکده‌ی کوهستانی ویلار-د-لن در منطقه‌ی آزاد فرانسه فرستاد. پرک درآنجا غسل تعمید داده شد و نام خانوادگی‌اش را از پرز به شکل فرانسوی پرک تغییر دادند. وی تا پایان دوران جنگ در همان منطقه با تعدادی از اقوامش زندگی کرد. مادر وی نیز در واقعه‌ی هولوکاست جان سپرد. در سال ۱۹۴۲ پرک تحت حضانت عمه و شوهرعمه‌اش قرار گرفت. در همین سال به پاریس بازگشت.

در دانشگاه سوربن پاریس به مطالعه‌ی تاریخ و جامعه شناسی مشغول شد و همزمان به نگارش مقاله در نشیات معتبر پاریس پرداخت. در دهه‌ی شصت، پرک همراه با مترجمش و فیلیپ دروگوز آهنگساز بر روی مجموعه‌‌یی از نمایش‌های رادیویی کار کرد و پس از آن شروع به فیلم‌ سازی کرد. اولین اثر سینمایی خود را نیز براساس یکی از نوشته‌های خود به نام مردی که خواب است ساخت که این اثر در سال ۱۹۷۴ برندهٔ جایزه ژان ویگو شد. تهیه‌ی جدول کلمات متقاطع برای هفته نامه‌ی لوپوئن سبب شد تا دایره‌ی لغات وی بسیار گسترش پیدا کند.

وی همچنین در سال ۱۹۶۱ به عنوان کارمند بایگانی در آزمایشگاه تحقیقات فیزیولوژیکی عصبی دانشگاه پیر و ماری کوریي مشغول کار شد. اگرچه این شغل که وی آن را تا سال 1978 ادامه داد از درآمدی بسیار اندک برخوردار بو اما تاثیرات جانبی جالبی برای وی داشت. به نظر برخی مفسرین سروکار داشتن روزانه با انبوهی از اسناد و مدارک علمی تاثیراتی بر سبک ادبی ژرژپرک برجای گذاشت.

از دیگر عوامل تأثیرگذار در سبک پرک می‌توان به پیوستنش به اولیپو اشاره کرد. وی در سال ۱۹۶۷ همراه با ریمون کنو و دیگران به این محفل ادبی پیوست. پرک شاهکار خود یعنی کتاب زندگی: یک دستورالعمل را به ریمون کنو که قبل از انتشار این کتاب درگذشته بود تقدیم کرده‌است.

زندگی: یک دستورالعمل (۱۹۷۸) برای وی موفقیت مالی و شهرت قاب توجهی به ارمغان آورد.این کتاب برنده‌ی جایزه‌ی مدیسی شد و به پرک انگیزه داد تا به صورت تمام وقت به کار نویسندگی مشغول شود. در سال ۱۹۸۱ او به عنوان نویسنده‌ی مقیم دانشگاه کوئینزلند به کار مشغول شد و بر روی رمان ناتمام ۵۳ روز کار کرد. مدت کوتاهی پس از بازگشت از استرالیا حال جسمانی وی رو به وخامت گذاشت و به خاطر کشیدن سیگار فراوان به سرطان ریه مبتلا شد. وی در همان سال درگذشت وقتی که تنها ۴۵ سال سن داشت و در اوج آمادگی برای خلق اثار هنری برجسته بود.. خاکستر وی در گورستان پر لاشز نگهداری می‌شود.

کتابی که اینک با عنوان د نمایشنامه از ژرژ پرک منتشر شده است حاوی دو نمایشنامه به نامهای اضافه حقوق و سیب‌زمینی به همراه فصل‌هایی است که مترجم آنها را تالیف کرده است. این فصل‌ها عبارتند از: زندگی ژرژ پرک، ویژگی‌های بارز آثار پرک، تقسیم‌بندی‌ آثار و ویژگی‌های نمایش‌نامه‌های پرک.

  

خوشبختی در راه است/

آلیس مانرو/ ترجمه‌ی مهری شرفی/ انتشارات ققنوس

مجموعه‌ی داستانی خوشبختی در راه است اثرآلیس مانرو که نخستین‌بار در سال 91 به چاپ رسیده بود، اینک به نوبن چاپ سوم رسید.

آلیس مانرو؛ نویسنده کانادایی معاصر و برنده‌ی جایزه نوبل ادبیات در سال گذشته- ۲۰۱۳- است. آکادمی نوبل ادبیات وی را در بیانیه‌ی خود استاد داستان کوتاه معاصر توصیف کرده بود.

آلیس مونرو را یکی از نویسندگان بسیار توانا در داستان نویسی کوتاه به شمار می‌آورند و اعتقاد بسیاری بر این است که مونرو توانست جامعه‌ی کتابخوان آمریکای شمالی را که بیشتر تمایل به خواندن رمان و داستان‌های طولانی دارند را با مطالعه‌ی داستان‌های کوتاه آشتی دهد.

البته مونرو خود در مصاحبه‌ای گفته بود، هرگز قصد نداشته صرفاً نویسنده‌ی داستان کوتاه باشد؛ فکر می کرده مثل همه رمان خواهد نوشت. ولی حالا دیگر می‌داند نگاهش به مسائل برای نوشتن رمان مناسب نیست. دوست دارد پایان داستان را در ذهنش مجسم کند، و مطمئن باشد مثلاً تا کریسمس آن را تمام خواهد کرد، و نمی‌داند نویسنده‌ها چطور روی پروژه‌های طولانی مثل رمان با پایان باز کار می‌کنند.

آلیس آن مونرو در ۱۰ ژوئیه ۱۹۳۱ در کانادا به دنیا آمد. پدرش کشاورز و مادرش معلم مدرسه بود. علاقه‌ی مونرو به نویسندگی از همان دوران کودکی آغاز شد و وی نوشتن داستان‌های کوتاه کودکانه را از همان زمان آغاز کرد. نخستین داستانش به نام ابعاد یک سایه در سال ۱۹۵۰ زمانیکه هنوز دانشجوی دانشگاه وسترن اونتاریو بود منتشر شد.

وی پیش از آنکه نویسندگی را به عنوان یک حرفه دنبال کند، کارهایی چون پیشخدمتی و تصدی کتابخانه را تجربه کرده بود و حتی مدتی نیز در مزارع تنباکو مشغول به کار شده بود. وی در سال ۱۹۵۱ دانشگاه را ترک کرد تا ازدواج کند. او سال ۱۹۶۳ به ویکتوریا نقل مکان کرد و کتابفروشی کتاب مونرو را افتتاح کرد که هنوز مشغول به کار است.

مونرو زمانی که هنوز جوان بود در داستانهایش به مضامینی چون بلوغ و دغدغه‌های دختران جوان در خانواده پرداخته است. اما همچنان که نویسنده وارد دوران میانسالی و سپس کهنسالی می‌شود ذهنش معطوف دغدغه‌های این نسل‌ها می‌شود.زادگاه مونرو شهر کوچک وینگم در ایالت انتاریوی کاناداست و او به الهام از همین فضای کوچک در داستان‌هایش نیز فضاای وچک شهری را به تصویر می‌کشد که تقریبا" همه چیز آرام است، اما گاه حادثه‌ای در زیر این پوسته‌ی آرام درحال شکل‌گیری است و مونرو در کمال ظرافت از این حادثه رمزگشایی می‌کند و در پایان خواننده از مرور ماجراهای پیش آمده لذت می برد.

او که وقایع داستان‌هایش را از زندگی روزمره‌ی مردم کوچه و بازار می‌گیرد همچنین به جزییات زندگی زنان نیز بسیار علاقمند است. خانم آلیس مونرو با مهارتی که در شناخت شخصیت‌ها دارد و دقت نظری که در به‌کارگیری دیالوگها از خود نشان می‌دهد و شفافیت بیان و تامل در جزئیات توانسته است توجه بسیاری از منتقدان را به خود جلب کند و ستایش مارگارت آتوود دیگر نویسنده‌ی مشهور کانادایی و برنده‌ی جایزه‌ی نوبل ادبیات را برای خود به همراه آورد.، آتوود، آلیس مونرو را یکی از مقدسات ادبیات جهان نام نهاده است. مونرو در سال 2009 نیز به عنوان برنده‌ی جایزه من بوکر انتخاب شده بود.

مجموعه‌ی داستانی خوشبختی در راه است  شامل 9 داستان کوتاه با نامهای گستره‌ها، داستان، گودال‌های عمیق، رادیکال‌های آزاد، صورت، بعضی زنان، بازی کودکانه، چوب و خوشبختی در راه است می‌باشد.

او درابتدای دومین داستان این کتاب چنین می نویسد: زمستان بهترین کار پس از تدریس روزانه موسیقی در مدارس راف‌ریور، راندن به سوی خانه بود. آن وقت، روز هوا تاریک شده بود و در همان هنگام که او در بزرگراه ساحلی می‌راند و باران به شدت بر اتومبیل می‌کوبید، در خیابان‌های بالای شهر ممکن بود برف ببارد.