قهرمانان اجتماعی از نوعی دیگر!

نسرین پورهمرنگ


   در برنامه ی تلویزیونی ماه عسل امسال (رمضان 90)، میهمانانی بر صندلیهای استودیوی برنامه در طول یک ماه پخش آن از شبکه ی 3 سیما نشستند که با  میهمانان دیگر برنامه های گفت وگوی تلویزیونی تفاوتهایی آشکار داشتند.

   قهرمانان ماه عسل در نقطه ی مقابل قهرمانانی قرار داشتند که زندگی مدرن پرورانده است و رسانه ها به طور مداوم به نمایش ابعاد گوناگون کار و زندگی آنان می پردازند. سیاستمدارانی که صحنه گردان نمایشهای قدرت هستند، قهرمانان و پهلوانان ورزشی به ویژه فوتبال که مهار اوج و فرود هیجانات تماشاچیان را در دست دارند و ستارگان سینما که نقش آفرینی هایشان بسیاری از تماشاگران را از بر عهده گرفتن نقشهای خطیر زندگی بی نیاز می سازد و آنان با تماشای فیلمها و سریالها و سهیم شدن در حوادث و عواطف به نمایش در آمده، احساسات ترجمه نشده ی خود را ارضا می کنند.

   بینندگان تلویزیون در برنامه ی ماه عسل امسال پای سخنان کسانی نشستند که در گفته هایشان هیچکس را به هیجان و حسرت وانداشتند، هیچ بیننده یی را دچار شعف و غبطه نکردند که ای کاش به جای یکی از آنها بودند(به استثنای دو یا سه میهمان برنامه)، هیچ چشم و همچشمی در نگرفت و هیچ هیجان آشکار و غبطه ی پنهانی در دل بینندگان ایجاد نشد.

   در این برنامه میهمانان بر صندلیهایی نشستند که بسیاری از آنها در ایجاد موقعیتی که در آن قرار گرفته بودند، نقشی نداشتند و قرار نبوده و نیست که کسی برای تحمل بینهایت درد و رنجشان به آنان نشان و مدال اهدا کند و به شهرت، ثروت، جاه و مقام برسند!

   در این برنامه کسانی به گفت وگو با مردم نشستند که بر خلاف بسیاری از آدمهایی که شیفته ی زندگی مدرن هستند، از مسوولیت نگریختند، بار تعهد و مسوولیت اخلاقی و انسانی را بر دوش طرف مقابل نگذاشتند، از زمین و زمان گله مند نشدند و به محض مواجهه با کمترین مشکل، راهی راهروهای دادگاههای خانواده نشدند. آنان از رنجها استقبال کردند، نه برای اینکه احیاناً از رنج بردن لذت می برند! و یا از محاسبه ی عقلانی ناتوانند، بلکه معنای انسانیتی را که در زندگی بسیار از آن سخن گفته می شود و در عمل پایبندی کمتر به آن وجود دارد را در رفتار و عمل خود تجلی دهند.

   در برنامه ی ماه عسل امسال قهرمانانی به نمایش درآمدند که بر سر عهد خود ایستادند و برای نجات شریک زندگی و یا عضو خانواده ی خود از عمر و زندگی خود مایه گذاشتند، عفو و گذشت را تا منتها درجه یی که می توان تصور کرد از خود نشان دادند، مرگ عزیزی را به مایه ی زندگی دیگرانی ناشناس تبدیل کردند، همانند کوه از خود صبر و مقاومت بروز دادند، برای کسب روزی حلال به دشوارترین کارها تن دادند، برای نجات دیگران به استقبال مرگ رفتند و...

   اینها که گفته شد ارزشهایی هستند که در زندگی مدرن به سرعت رنگ می بازند و افراد نه به خاطر دیگری که حتی به خاطر خود نیز حاضر به تحمل این رنجها و سختیها نیستند.

   امروز تبلیغات پرزرق و برق رسانه ها بسیاری را در حسرت نداشته های خود دچار اندوه و نارضایتی دائمی می کند و از داشته هایشان غافل می سازد، اما در این برنامه مردم شاهد حضور افرادی بودند که با کمترین داشته ها، حتی کمتر از آنچه که انسانهای معمولی دارند و با وجود محروم بودن از نعمت سلامتی اما روی پای خود و با کمک دیگران ایستادند و به زندگی خوش آمد گفتند!

   البته هیچ کاری بی عیب و نقص نیست. کسی که نعمت زندگی کردن را از دیگری می گیرد، شاید مشمول عفو و گذشت شود، اما از بار سنگین گناه بزرگ خود تا به ابد رهایی و خلاصی ندارد، و تلاش برای تغییر نگرش جامعه به کسی که قتل نفس مرتکب می شود، تلاشی خطرناک و نابه جا است که هیچ خیر و صلاحی در آن نیست و شرش دامن جامعه را فرا می گیرد.