به انگیزه‌ي انتشار هزارمین شماره‌ي هاتف

 

نسرین پورهمرنگ *

 

 

   شاهد انتشار هزارمین شماره‌ی یک هفته نامه بودن لحظه‌ي خوشایندی است. انتشار پیاپی و بی‌وقفه‌ي شماره‌های یک هفته‌نامه در طول 21 سال به نظر من نوعی مجاهدت مي نماید که جز از انگیزه‌ي تعلق به اجتماعی که در آن زندگی می‌کنیم و احساس مسوولیت نسبت به اصلاح و بهبود کارها و برنامه‌ها نمی‌تواند از چیزی دیگر نشات بگیرد؛ به ویژه که مستقل هم باشی و انگیزه‌ي دست به قلم بردنت جست‌وجوی منافع شخصی نباشد؛ که اگر غیر از این بود، باید به مانند برخی دیگر که تازه از راه نیز رسیده‌اند از امکاناتی چشمگیر برخوردار می‌بودیم.

   هاتف زمانی شروع به انتشار کرد که جز یکی دو نشریه‌ي محلی در استان گیلان خبری از انتشار دیگر نشریات محلی نبود، اما امروز استان گیلان از وجود تعدادی فراوان نشریه‌ی محلی برخوردار است که هر یک سبک و سیاقی مخصوص به خود دارند.

   هاتف مانند دیگر نشریات آن زمان کارش را با استفاده از دستگاه تایپ دستی و صفحه‌بندی دستی آغاز کرد و اینک پس از گذشت 21 سال از آن زمان، نه تنها کامپیوتر و نرم‌افزارهای متنوع و دستگاههای متعدد دیجیتالی به کمک کارکنان نشریات آمده اند که ظهوررسانه های دیجیتالی همچون اینترنت و سایتها و رسانه های مجازی کار رقابت را برای رسانه‌های کاغذی به ویژه مطبوعات محلی مستقل بسیار بسیار دشوار ساخته اند.

   حفظ مخاطب در شرایطی که رسانه ها و سایتهای اینترنتی در کوتاهترین زمان ممکن اطلاعات خود را در اختیار کاربرانشان قرار می دهند کاری بس دشوار به نظر می رسد. تعدد شبکه‌های تلویزیونی و جذابیتهای صدا و تصویر این نوع وسیله‌ی ارتباطی، خود رقیب عمده‌ی دیگری برای مطبوعات به شمار می‌آیند. در رقابتی چنین تنگاتنگ معلوم نیست که نشریات کاغذی تا کی خواهند توانست دوام بیاورند؟!

   در کنار این رقبای نوظهور پرقدرت، در نظر بگیرید دشواریهایی همچون افزایش چند صددرصدی قیمت کاغذ؛ در طول فقط همین یکسال گذشته، هزینه‌های چاپ و لیتوگرافی، تهیه و تنظیم خبر، تایپ، آماده سازی، صفحه‌آرایی و... که جملگی بر روند کیفی کار مطبوعات تاثیرات منفی فراوانی بر جای می گذارند.

   امنیت شغلی و مسوولیتهای حقوقی دست اندرکاران نشریات، در شرایطی که قانون کمترین حمایتهای خود را متوجه صاحلبان این حرفه کرده است، محافظه کاری بیش از پیش روزنامه نگاران را سبب می‌شود و در چنین شرایطی فضا برای جولان کسانی که به هیچوجه از هویت مطبوعاتی برخوردار نیستند فراهم می شود، تا در جست وجوی سودهای کلان و سرشار و منافع حقیر شخصی خود، به خرید و فروش خبر و حتی خود نشریه بپردازند.

   البته قصد آن ندارم تا در یادداشتی که به مناسبت انتشار هزارمین شماره‌ي هاتف به نگارش در می‌آید زبان به شِکوه بگشایم، که چندان احساس خوشایندی نسبت به این کار ندارم، اما هدف ترسیم فضایی است که اینک پس از 21 سال انتشار منظم و پیاپی هاتف در جامعه ی مطبوعاتی به ویژه در گیلان، در آن به سر می‌بریم.

   در طول این سالها افراد بسیاری با هاتف همراه شدند؛ چند صباحی در آن قلم زدند، به ترویج افکار و اندیشه های خود پرداختند و یا از دور بر آن انتقاد کردند و یا حمایت نمودند و رفتند، و دوستانی نیز استوار؛ بر دوستی خود پای فشردند و از همراهی و ملاطفت خود نسبت به هاتف دریغ نورزیدند و هاتف نیز به دوستی آنان مباهات می نماید.

   ضرورتهای کار روزنامه نگاری و انتشار نشریه برای مخاتبان عمومی، در بسیاری موارد سبب شده که در انتشار برخی آرا، تحلیلها و نقد و نظرها با احتیاط برخورد نماییم، که امیدواریم مخاطبان گرامی ما این ضرورتها را درک نموده و از تداوم همراهی شان با هاتف دریغ ننمایند.

   قدم برداشتن در مسیر بهبود اوضاع اجتماعی شهر و استانمان و احساس مسوولیت در قبال منافع ملی و ایران عزیزمان، افقی است که هاتف از ابتدای انتشار برای خود ترسیم نموده و تاکنون همه‌ی تلاشش بر این بوده که در این مسیر گام بردارد.

   بسیار امیدواریم که همراهان قدیمی هاتف و کسانی که می توانند از این پس همراه آن شوند ما را از ملاطفت‌های صمیمانه‌ی خود بی نصیب نگذارند.

 

--------------------------------------

* سردبیر هفته نامه‌ی فرهنگی، اجتماعی و آموزشی شمال ایران - هاتف-